ระบบการเผาไหม้ดีเซลสมัยใหม่อาจแบ่งการจ่ายเชื้อเพลิงออกเป็นหลายเหตุการณ์การฉีดในระหว่างรอบเครื่องยนต์หนึ่งรอบ

การฉีดนำร่องขนาดเล็กอาจเกิดขึ้นก่อนการฉีดหลัก วัตถุประสงค์เกี่ยวข้องกับการเตรียมการเผาไหม้และการควบคุมการพัฒนาแรงดัน

เนื่องจากการฉีดนักบินใช้ปริมาณเชื้อเพลิงน้อยกว่าเหตุการณ์หลัก พฤติกรรมของการฉีดจึงทำให้เกิดปัญหาในการวินิจฉัยที่แตกต่างกัน

การฉีดหลักและการฉีดไพล็อตมีบทบาทที่แตกต่างกัน

เหตุการณ์การฉีดเชื้อเพลิงหลักจะจ่ายเชื้อเพลิงจำนวนมากซึ่งสัมพันธ์กับกำลังงานที่ต้องการของเครื่องยนต์

การฉีดเชื้อเพลิงนำร่องจะให้เชื้อเพลิงในปริมาณที่น้อยกว่าในช่วงแรกของลำดับการเผาไหม้ ขึ้นอยู่กับกลยุทธ์ของเครื่องยนต์ ซึ่งอาจส่งผลต่อจุดเริ่มต้นของการเผาไหม้และอัตราการพัฒนาแรงดันกระบอกสูบ

เหตุการณ์เหล่านี้ได้รับการประสานงานโดยระบบควบคุมเครื่องยนต์ เวลาและปริมาณไม่คงที่ในทุกความเร็วของเครื่องยนต์ น้ำหนักบรรทุก และอุณหภูมิ

ขั้นตอนการวินิจฉัยที่เหมาะสมสำหรับสถานะการทำงานหนึ่งอาจไม่เป็นตัวแทนของสถานะอื่น

เหตุใดปริมาณน้อยจึงตีความได้ยาก

เมื่อเหตุการณ์การฉีดเกิดขึ้นสั้นมาก การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของพฤติกรรมการเปิดและปิดของหัวฉีดอาจมีความสำคัญเมื่อเทียบกับปริมาณเชื้อเพลิงที่ได้รับคำสั่ง

อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาพัลส์ที่ได้รับคำสั่งไม่ควรถือเป็นการวัดปริมาณที่ส่งจริงโดยตรง

การตอบสนองทางไฟฟ้า พฤติกรรมของไฮดรอลิก สภาวะแรงดัน และการสอบเทียบหัวฉีด ล้วนส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างคำสั่งควบคุมและการจ่ายน้ำมันเชื้อเพลิง

ช่างเทคนิคจึงควรหลีกเลี่ยงการสรุปว่ามีการส่งมอบปริมาณนำร่องเฉพาะเท่านั้น เนื่องจากเครื่องมือวินิจฉัยแสดงคำสั่งการฉีดที่สั้น

การร้องเรียนเรื่องเสียงรบกวนไม่เพียงพอ

เครื่องยนต์ที่มีเสียงการเผาไหม้เพิ่มขึ้นอาจทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับพฤติกรรมการฉีดเชื้อเพลิงของไพล็อต

อย่างไรก็ตาม เสียงเพียงอย่างเดียวไม่สามารถแยกแยะปัญหาการส่งหัวฉีดจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิเครื่องยนต์ สภาพทางกล เวลาการเผาไหม้ หรือคุณสมบัติของเชื้อเพลิงได้

การตรวจสอบที่เป็นประโยชน์จะระบุสภาพการทำงานเป็นอันดับแรก: รอบเดินเบาขณะเย็น รอบเดินเบาอุ่น การเร่งความเร็ว หรือภาระที่คงที่

กลยุทธ์การฉีดที่เกี่ยวข้องและข้อมูลการควบคุมเครื่องยนต์ที่มีอยู่สามารถตรวจสอบได้ภายใต้เงื่อนไขนั้น

สิ่งที่การทดสอบแบบตั้งโต๊ะทำได้และไม่สามารถแสดงได้

ขั้นตอนการทดสอบหัวฉีดที่เหมาะสมอาจประเมินพฤติกรรมการส่งมอบที่จุดปฏิบัติงานที่ระบุ รวมถึงสภาวะที่มีปริมาณต่ำซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยอุปกรณ์ทดสอบ

ผลลัพธ์จะต้องตีความตามข้อกำหนดของประเภทหัวฉีดที่แน่นอน

การทดสอบที่ดำเนินการที่จุดปฏิบัติการส่งมอบหลักไม่ได้สร้างประสิทธิภาพโดยอัตโนมัติในระหว่างเหตุการณ์การฉีดนำร่องที่มีขนาดเล็กกว่ามาก

ในทำนองเดียวกัน ผลลัพธ์ของหัวฉีดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถยืนยันกลยุทธ์การควบคุมการเผาไหม้ของเครื่องยนต์ได้ครบทุกด้าน

บทสรุป

การฉีดไพล็อตและการฉีดหลักมีจุดประสงค์ที่แตกต่างกันและทำงานในระดับการส่งมอบที่แตกต่างกัน

การวินิจฉัยปัญหาการฉีดนำร่องที่น่าสงสัยต้องให้ความสนใจกับพฤติกรรมที่มีปริมาณน้อย สภาพการทำงานจริง และขีดจำกัดของวิธีทดสอบที่มีอยู่